ต้นข่อย มากสรรพคุณ

ชื่อวิทยาศาสตร์ : Steblus asper Lour.
ชื่อวงศ์ : Moraceae

ข่อย เป็นไม้ยืนต้น มีถิ่นกำเนิดอยู่ในประเทศจีนและในอินเดีย สูงประมาณ 5-10 เมตร มีใบขนาดเล็กสีเขียว ใบแข็ง หนา ขอบใบมีรอยหยักเล็กน้อย ใบสากจับแล้วไม่ลื่นมือ ออกดอกเป็นช่อสีเหลืองอมขาว ผลกลมขนาดเล็ก เมื่อสุกจะมีสีเหลือง ขึ้นได้ดีในที่ร้อนและชื้นจนถึงภูมิอากาศแล้ง ขยายพันธุ์ด้วยเมล็ดหรือตอนกิ่ง

ข่อยถูกจัดเป็นพืชสมุนไพรโดยตรง เพราะไม่มีส่วนใดที่นำไปบริโภคหรือนำไปประกอบอาหารได้ สมัยก่อนจะใช้เปลือกต้นข่อยแทนแปรงสีฟัน โดยการนำเปลือกต้นข่อยมาทุบให้แตกแล้วแปรงฟันพร้อมกับเกลือ ป้องกันฟันผุได้ดี แปรงสร็จใช้ใบฝรั่งเคี้ยวให้ละเอียดแล้วคายทิ้งเพื่อดับกลิ่นปาก ทำให้ลมหายใจหอม เป็นอันครบวิธี ปัจจุบันผู้เฒ่าตามต่างจังหวัดก็ยังใช้วิธีนี้กันอยู่ นับเป็นภูมิปัญญาพื้นบ้านที่น่ายกย่อง

คุณค่าทางสมุนไพร

เปลือกราก : นำมาทุบให้แตก ต้มกับน้ำ ใช้ดื่ม มีสรรพคุณช่วยบำรุงหัวใจและบำรุงโลหิต

ใบสด : นำไปตากแดดให้แห้ง บดเป็นผง เวลาใช้ชงผสมกับน้ำร้อน ใช้ดื่มเป็นยาระบายอ่อนๆ แก้โรคท้องผูก

เปลือกต้น : ต้มผสมกับน้ำ ใช้ดื่มแก้อาการท้องเสีย อมบ้วนปากลดอาการปวดฟัน แก้โรคเหงือกร่น แก้ปวดตามกระดูกและเส้นเอ็น นำเปลือกมาทุบให้แตกที่ปลายข้างใดข้างหนึ่งใช้แทนแปรงสีฟัน ช่วยป้องกันฟันผุ แก้อาการปวดฟัน หรือใช้อาบฆ่าพยาธิหรือปรสิตตามผิวหนัง

ยาระบายด้วยใบข่อย

เป็นที่น่าสังเกตว่าคนสมัยก่อนไม่ค่อยท้องผูกกัน เพราะรู้จักประยุกต์สิ่งใกล้ตัวเป็นยา ใบข่อยก็เป็นอีกสูตรยาหนึ่งที่ใช้กันมานาน โดยการนำใบข่อยสดซึ่งสมบูรณ์เต็มที่ไปตากแดดให้แห้ง บดเป็นผงแล้วเก็บใส่กระปุก เก็บไว้ใช้ได้นาน เวลาใช้นำมาซงกับน้ำร้อน ดื่มบ่อยๆ แก้อาการท้องผูก

กติกาข้อตกลงก่อนการแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้นการใช้คำหยาบคาย, ส่อเสียด
2. ทุกความเห็นต้องไม่มีการดูหมิ่น, กล่าวหาให้ร้าย, สร้างความแตกแยก หรือ "กระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ"
3. ทางเว็บไซต์จะขอลบความคิดเห็นโดยทันที เมื่อความเห็นไม่เป็นไปตามข้อตกลง